No To Co - Polska Estrada - Historia Artystów Polskiej Estrady

Polska Estrada
Przejdź do treści

Menu główne:

Zespoły
          
No To Co

Grupa Skifflowa No To Co, to zespół wokalno-instrumentalny, łączący polski folklor z muzyką skifflową i bigbitem. Zespół  No To Co powstał w Łodzi w sierpniu 1967 r. Jego założyciel, Piotr Janczerski ukończył Wydział Reżyserii Państwowej Szkoły Instruktorów Teatrów Amatorskich w Łodzi w 1961 r. Rok później został konferansjerem grupy Niebiesko-Czarni, a od wiosny 1964 r. także wokalistą. W 1965 r. Piotr Janczerski otrzymał wyróżnienie na festiwalu opolskim za wykonanie piosenki "Mój przyjaciel cień". W 1967 r. wokalista założył w ramach Niebiesko-Czarnych grupę skifflową i propozycje takie jak "Pożar w Kwaśniewicach"; "Dzisiaj pada deszcz", "Gdy chciałem być żołnierzem", które szybko zyskały sporą popularność.

27 sierpnia Piotr Janczerski rozpoczął próby z samodzielną grupą. W skład formacji wchodzili: Jerzy Grunwald (eks Ślężanie) - gitara, śpiew, Jerzy Krzemiński (eks Trubadurzy - gitara, śpiew); Bogdan Borkowski (eks Trubadurzy) - gitara basowa, bandżo, harmonijka ustna, śpiew; Aleksander Kawecki (eks Trubadurzy) - perkusja; Jerzy Rybiński (eks Kanon Rytm) - gitara basowa, śpiew i Jan Stefanek - organy, pianino, skrzypce. Jerzy Krzemiński był odpowiedzialny za aranże grupy wprowadził niezwykle bogate, wtedy jeszcze nietypowe instrumentarium: obok gitar elektrycznych i perkusji pojawiły się gitary akustyczne, flety, fujarki oraz szereg instrumentów ludowych z podhalańską kobzą. W warstwie wokalnej wprowadził chóralne przyśpiewki wszystkich członków grupy i polifoniczny układ śpiewu. Założyciele grupy postanowili oprzeć jej repertuar o folklor wiejski i miejski, powiązać rock & roll z nieznanym wówczas na polskim gruncie stylem skiffle.

Grupa zadebiutowała, jeszcze bez nazwy, 5 grudnia 1967 r. podczas programu telewizyjnego; Młodzieżowy Klub Piosenki "Po szóstej", zwracając uwagę widzów oryginalnym repertuarem łączącym folklor z muzyką skifflową. Na konkurs na nazwę zespołu, ogłoszony podczas występu telewizyjnego, napłynęło kilka tysięcy propozycji. Ostatecznie wybrano nazwę No To Co i Piotr Janczerski (pełna nazwa: Grupa Skifflowa No To Co i Piotr Janczerski, od 1970 r. - No To Co i Piotr Janczerski). Warto dodać, że już w chwili debiutu repertuar zespołu składał się z kilkudziesięciu utworów, z których większość stała się przebojami, jakie nuciła cała Polska: m.in. „Gwiazdka z nieba”, „Żegnaj Tom”, „Alleluja”, „Kocham swoje miasto”, „Wiązanka góralska”, „Wiązanka Mazowsza i Śląska”, „Nikifor”, „Z tamtej strony lądu”, „Zabawa w naszym mieście”, „Gdy się żenił wiatr z chmurami”.

W styczniu 1968 r. grupa No To Co rozpoczęła występy estradowe w całym kraju. W kwietniu zespół wyjechał na festiwal "Złota Róża". Zapowiadani jako "Warszawska Grupa Skifflowa" miesiąc później wystąpili w Rzymie na I Europejskim Festiwalu Muzyki Rozrywkowej. Później przyszły najważniejsze krajowe imprezy: VI Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu i nagroda za piosenki "Po ten kwiat czerwony" i "Te opolskie dziouchy". Wielkim hitem okazała się piosenka "Te opolskie dziouchy". Kiedy ją zaśpiewali w Opolu, to oszalał cały amfiteatr. - O mały włos ludzie nie spaliliby amfiteatru - wspomina Aleksander Kawecki. - Wyciągnęli bowiem gazety i zaczęli je podpalać! Groźnie to wyglądało.

Na I Festiwalu Zespołów Młodzieżowych o Złotą Kotwicę Sopockiego Lata 1968 r. wówczas zajęli drugie miejsca; VIII Młodzieżowy Festiwal Polski  w Sopocie i I Festiwal Pieśni Zaangażowanej w Zabrzu. 8 września zespół wystąpił na stadionie "Dziesięciolecia" podczas Święta Plonów. Wówczas grupa miała za sobą pierwsze koncerty za granicą, gdzie nieodmiennie budziła sensację, zachwyt i zainteresowanie – stylem, muzykalnością, wysokim poziomem artystycznym, niebanalnym składem instrumentalnym i niezwykle pięknymi, oryginalnymi kostiumami. Przez kolejne lata zespół nie zwalniał tempa, w repertuarze pojawiły się następne przeboje, m.in. „Hej bystra woda”, „Lubię patrzeć w twoje oczy”, „Inne kwiaty”, „Ballada o kataryniarzu”, „Defilady”, „Gramofon”, „Mój stary dom”, „Na podwórku przy trzepaku”, „Wiejski koncert”. Grupa koncertowała coraz częściej poza Polską, zdobywając sobie zasłużony tytuł “Ambasadorów Polskiej Piosenki”, a w 1969 roku najpopularniejszego zespołu polskiego w USA i Kanadzie, gdzie nazwano ją “Małym Mazowszem”.

W grudniu grupa przygotowała z Alibabkami program TV "Hej, kolęda deska" (reż. Ewa Bonacka), który w wersji scenicznej pokazywany był w styczniu i lutym 1969 r. w wielu miastach Polski, a na przełomie 1969 i 1970 r. - w USA i Kanadzie.
Lata 1968-1970 to najlepszy okres w karierze grupy No To Co. Zespół często koncertował w kraju i za granicą m.in. Francja, Węgry, Czechosłowacja, ZSRR, Bułgaria, Rumunia, USA, Kanada, RFN, i Wielka Brytania. Formacja wystąpiła na III Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu gdzie zdobyła nagrodę za piosenkę "Gdy chciałem być żołnierzem"oraz wyróżnienie za utwór "Pod okienkiem"; na V Festiwalu "Bratysławska Lira";  VIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu;  na X Młodzieżowym Festiwalu Piosenki  w Sopocie; i również na festiwalu "Folk Country" w Pradze.

18 stycznia 1969 r. No To Co wzięło udział w targach MIDEM w Cannes. Zespół miał szansę, by zrobić międzynarodową karierę. Na targach płytowych Midem w Cannes podszedł do nich menadżer znanego francuskiego piosenkarza, Johna Hollidaya. Chciał podpisać z nimi kontrakt na występy przed koncertami gwiazdy z Francji. - Ale my mieliśmy paszporty tylko na trzy dni! - mówił Jerzy Rybiński. - Z kontraktu nic nie wyszło. 12 czerwca otrzymała "Złotą Płytę" za album "Nikifor". No To Co, jako jedynej grupie beatowej, przyznano Nagrodę Państwową 3 stopnia "za propagandę polskiego folkloru i twórcze wykorzystanie rodzimej muzyki ludowej". Na II Festiwalu (Plebiscycie) Zespołów Młodzieżowych o Złotą Kotwicę Sopockiego Lata 1969 r,  Piotr Janczerski  ponownie zdobył "Srebrną Kotwicę" w kategorii solistów.

Z myślą o zagranicznych rynkach No To Co nagrało singiel dla CBS oraz album "So What". Wiosną 1970 r. grupa wzięła udział w realizacji filmu TV "Jutro teleturniej miast". Później zespół uczestniczył w filmie "Milion za Laurę" (reż. Hieronim Przybył, premiera odbyła się . 8.06.1971). Grupa wystąpiła w widowiskach telewizyjnych z największymi przebojami: "No To Co na przedmieściu"; "Przyśpiewki ludowe" i "Te opolskie dziouchy. Na przełomie 1971-72 roku Piotr Janczerski, Jerzy Krzemiński i kompozytor Adam Sławiński opracowali widowisko oparte na muzyce i tekstach staropolskich “Zielona łączka”. To – bodaj najciekawsze przedsięwzięcie artystyczne NO TO CO – miało swoją sceniczną premierę w styczniu 1972 roku w Teatrze Polskim we Wrocławiu. W premierowym spektaklu obok NO TO CO wziął udział znany i popularny wówczas aktor Wojciech Siemion. Łącznie na scenach w różnych rejonach Polski odbyło się przeszło 160 odtworzeń “Zielonej łączki”.

W 1970 r. odszedł z grupy Jerzy Grunwald, a w 1971 r., założyciel grupy, Piotr Jaczerski. Wraz z odejściem lidera zaczął się powolny zmierzch popularności zespołu No To Co. W 1971 r. sekcję rytmiczną grupy wzmocnił Edward Jugo - instrumenty perkusyjne, a w 1974 r. Jerzego Rybińskiego zastąpił basista Czesław Mogiliński (eks Andrzej i Eliza). Pod kierownictwem J. Krzemińskiego, w latach 1972-1974, zespół odbył trasy koncertowe po Bułgarii, NRD i ZSRR. Grupa wykonała piosenkę w filmie "Awans" (reż. J. Zaorski, prem. 30.03.1975). Mimo zmiany brzmienia na bardziej rockowe, formacja nie zdołała wylansować większych przebojów. Po odejściu Jerzego Krzemińskiego, w styczniu 1977 r. kierownictwo grupy objął Bogdan Borkowski. Z nowym gitarzystą i wokalistą Michałem Potępą (eks Kanon Rytm) zespół działał bez sukcesów do 1980 r. Grupa zrealizowała program z okazji 13-lecia No To Co. W składzie formacji znajdowali się: Elżbieta Jagiełło Bogdan Borkowski ,Jan Stefanek, Czesław. Mogiliński, Aleksander Kawecki. Z końcem lat 70-tych Jerzy Krzemiński wyjechał do USA, gdzie jako wokalista śpiewał w klubie "Sky-line" w Nowym Jorku. W 1980 r. pojawił się jeszcze, skomponowany przez Jerzego Krzemińskiego i Tomasza Rostkowskiego utwór "Płomień, ptak, prawda". Próby kariery solowej Jerzy Krzemińskiego zakończył wyjazd do Kanady. Potem Andrzej Rybiński zaczął solową karierę. Nagrał kilka przebojów, m.in "Deszcz w obcym mieście" czy "Już zapominam cię jak sen". Ma na koncie kilka solowych płyt, m.in. "5-ta strona świata". W 1974 roku grupę opuścił jeszcze Jerzy Krzemiński. Założył własny zespół. Potem wyjechał do Kanady, gdzie miał rodzinę. Do dziś mieszka w Toronto.

No To Co koncertowało do 1981 roku. Stan wojenny zastał ich w Stanach Zjednoczonych. Jan Stefanek został za oceanem w Chicago. Może się poszczycić tym, że grał m.in. w zespole akompaniującym Frankowi Sinatrze. Jednak dalsza kariera za oceanem ograniczała się do występu w polonijnych klubach, w których Jan Stefanek akompaniował polskim muzykom jako saksofonista, skrzypek i klawiszowiec, często występując w popularnej Caffe-Lura czy klubie Cardynal. Grę na saksofonie utrudniała rozległa przepuklina, którą odkrył u Stefanka znany polonijny chirurg dr. Henryk Roztoczyński. Operacja była jednak bardzo kosztowna i bez pomocy  przyjaciół niemożliwa. Wówczas to z inicjatywy operatora telewizyjnego Bogumiła Milera, właściciel chicagowskiej telewizji SCTN Edward M. załatwił z jedną z klinik chicagowskich operację dla Jana Stefanka w ramach wymiany barterowej. Jednocześnie w najpopularniejszym w Chicago klubie muzycznym Cardinal kierowanym przez Włodzimierza Wandera niegdyś saksofonistę z grupy N-Czarni, przyjaciele Jana Stefanka zorganizowali maraton muzyczny w celu zebrania funduszy na leczenie pooperacyjne i rekonwalescencję. Dzięki pomocy przyjaciół Jan Stefanek powrócił na scenę w pełni sił i po dziesięciu latach wrócił do Polski.

Latem 1993 r. reaktywowano grupę No To Co w składzie Piotr Janczerski, Jerzy Krzemiński, Bogdan Borkowski, Jan Stefanek, Jerzy Rybińskim, Aleksander Kawecki oraz zaproszony Dariusz Król  i tercet wokalny: Urszula Błaszczyńska, Irena Gałązka i Daria Pakosz. W sierpniu grupa dokonała nagrań radiowych, a 21 września 1993 r. wyruszyła w trasę koncertową „No To Co – Tour of Poland ‘ 93”. W latach następnych grupa zbierała się na koncerty w Polsce i za granicą. Bogdan Borkowski zmarł w Chicago 24 marca 2007 r. W 2010 r. grupa rozstała się też  z Jerzym Krzemińskim. Od tego roku zespół występuje w składzie: Zbigniew Brzeziński – śpiew, gitara, gitara akustyczna; Jan. Stefanek – śpiew, vno, saksofon, flet; Jerzy Rybiński - śpiew, gitara basowa; Aleksander Kawecki – perkusja, śpiew; Michał Makulski - instrumenty klawiszowe, akordeon, śpiew. Gościnnie z zespołem występuje założyciel - Piotr Janczerski – śpiew.

Z wojaży po Europie grupa przywiozła 6 albumów nagranych w różnych krajach, które sprzedawano w nakładach ponad 12 mln. egzemplarzy (rekord polskiego wykonawcy!), wspaniałe recenzje i mocno odmieniony repertuar. Od początku po dziś dziś dzień każdy koncert grupy stanowi widowisko, w którym zespól występuje w specjalnie zaprojektowanych opartych na wzorach strojów ludowych poszczególnych regionów Polski. Te niebagatelne założenia dla zespołu okazały się przysłowiowym „strzałem w dziesiątkę”,  przy niezwykłej wręcz muzykalności i wysokim poziomie artystycznym zespołu. Jego pojawienie się na polskich estradach stanowiło nie lada sensację i błyskawicznie zdobyło grupie nieprawdopodobną popularność, także wśród niezwykle wybrednej w tamtych czasach krytyki.

Autor:
Agnieszka Debska

Żródło materiału:
internet, różne
Kontakt: mediapolonii@gmail.com
copyright © 2019
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego