Mazowsze - Polska Estrada - Historia Artystów Polskiej Estrady

Polska Estrada
Przejdź do treści

Menu główne:

Zespoły
              
Mazowsze

Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca „Mazowsze” im. Tadeusza Sygietyńskiego – jeden z największych na świecie zawodowych zespołów artystycznych odwołujących się do tradycji i tańca ludowego. W skład zespołu wchodzą balet, chór i orkiestra symfoniczna.  Od 1948 siedziba zespołu mieści się w Otrębusach przy ul. Świerkowej 2 w dworze Karolin, Zespół „Mazowsze” powołał do życia dekret Ministerstwa Kultury i Sztuki 8 listopada 1948, polecający prof. Tadeuszowi Sygietyńskiemu zorganizowanie zespołu ludowego, którego zadaniem miała być troska o tradycyjny repertuar ludowy oparty na pieśniach, przyśpiewkach i tańcach wsi mazowieckiej i regionalnej tradycji artystycznej. Zespół miał uchronić ten folklor przed zatraceniem i ukazać jego zróżnicowanie, bogactwo i piękno. Początkowo program artystyczny składał się z piosenek przeplatanych tańcami z terenów centralnej Polski – Opoczna, Kurpi, szybko jednak zaczął sięgać do tradycji innych regionów. W dorobku zespołu znajdują się opracowania 42 scen. Jednak idea zespołu powstała na długo przed tym. Tadeusz Sygietyński – kompozytor i miłośnik folkloru oraz Mira Zimińska-Sygietyńska – jedna z najbardziej znanych przedwojennych warszawskich aktorek, przyrzekali sobie w ruinach bombardowanej Warszawy, że jeśli przeżyją wojnę, założą zespół. O ile dla aktorki filmowej i kabaretowej dziedzina wydawała się odległa, o tyle dla Tadeusza była realizacją dawnych marzeń.

Mira Zimińska-Sygietyńska porzuciła po wojnie karierę aktorki i zajęła się sprawami organizacyjnymi. Tadeusz Sygietyński komponował utwory w oparciu o oryginalne relikty ludowej pieśni, latami zdobywane doświadczenie (lektury rozpraw Oskara Kolberga, współpraca z radiem, teatrem, nić porozumienia z młodzieżą). Wraz z zaprzyjaźnionym organistą z Klembowa, Henrykiem Wiśniewskim i jego żoną Teresą, przetrząsali wiejskie chaty. Zimińska w poszukiwaniu babcinych strojów, Sygietyński i Wiśniewscy w poszukiwaniu uzdolnionej młodzieży. Na siedzibę zespołu wybrano podwarszawską posiadłość z początku XX w., położoną opodal Pruszkowa, nazwaną na cześć żony pierwszego właściciela – Karolinem. Przejecie obiektu I zaadoptowanie dla potrzeb Mzowsza bylo przedsiewziwciem trudnym do realizacji ale młodzieńczy zapał państwa Sygietyńskich przełamał wszystkie przeszkody.

Pod koniec 1948 r. do pałacu w Karolinie zaczęły zjeżdżać grupy młodzieży z okolicznych mazowieckich wiosek i miasteczek. Pierwsi członkowie zespołu mieli nie więcej niż 16 lat i byli członkami jednego z chórów Wiśniewskiego. Przywozili ze sobą do Karolina przepiękne melodie, oryginalne stroje oraz swój talent, młodość i pasję. Na Sygietyńskich spoczął obowiązek nie tylko zadbania o wikt i opierunek, ale przede wszystkim zapewnienia podopiecznym wykształcenia. Sygietyńscy przeprowadzili się w tym czasie do małego domku przy pałacu, aby zawsze być w stałym kontakcie z podopiecznymi. Po dwóch latach nauki, prób i ćwiczeń, 6 listopada 1950 na deskach Teatru Polskiego w Warszawie odbyła się premiera pierwszego programu „Mazowsza”. Ówczesny repertuar składał się z piosenek przeplatanych tańcami z regionów centralnej Polski: opoczyńskiego, kurpiowskiego i mazowieckiego.

Po warszawskiej premierze, między kolejnymi koncertami, szlifem programu, planami na przyszłość, ważyły się najważniejsze dla zespołu decyzje. Już rok później, w 1951 „Mazowsze” wyruszyło na podbój świata, zaczynając, od ZSRR. Uchwałą Rady Państwa z 15 stycznia 1953 r. „Za wysoce artystyczne opracowanie i wzbogacenie polskiej pieśni i tańca ludowego, upowszechnianie ich w kraju i za granicą, zwłaszcza w dniach od 3 do 12 stycznia 1953 r. w Moskwie” Państwowy Ludowy Zespół Pieśni i Tańca „Mazowsze” został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy.

Po trzech latach polskie władze zezwoliły na wyjazd zespołu także za „żelazną kurtynę”. „Mazowsze” zdobyło Paryż 1 października 1954, a 6 lat później dotarło do Ameryki. Rok 1955 okrył żałobą „Mazowsze” i zachwiał plany na przyszłość zespołu. Zmarł Tadeusz Sygietyński. Rysowały się najczarniejsze scenariusze. Rozważano nawet rozwiązanie Zespołu. Mira Zimińska-Sygietyńska po śmierci profesora przejęła funkcje dyrektora zespołu. To ona uczyniła „Mazowsze” takim, jakie jest dziś. To dzięki niej na przestrzeni lat rozszerzono program do 39 regionów etnograficznych, opracowano niezbadane wcześniej pieśni ludowe i patriotyczne. To dzięki niej Mazowsze zdobyło światową sławę, dając blisko 6 tysięcy koncertów, w Polsce i 51 krajach.

Olbrzymim dorobkiem „Mazowsza” w przeciągu tego czasu stała się również olbrzymia kolekcja pieczołowicie odtworzonych strojów z różnych regionów. Zimińska kierowała zespołem ponad 40 lat, poświęcając bez reszty swój talent, doświadczenie i życie.
W Mazowszu pierwszym choreografem była Jadwiga Hryniewiecka, zaproszona przez Sygietyńskiego. W latach pięćdziesiątych w zespole występowały wielkie osobowości sceny polskiej, Irena Santor i Lidia Korsakówna, a także Bożena Mamontowicz-Łojek, zaś w latach siedemdziesiątych Danuta Kowalska – znana aktorka, Stanisław Jopek – (ojciec Anny Marii Jopek) wielki solista, związany z zespołem przez kilkadziesiąt lat.

W roku 1963 Zespół Pieśni i Tańca „Mazowsze” wystąpił w filmie „Żona dla Australijczyka”. Rolę solistki „Mazowsza” zagrała znana aktorka Elżbieta Czyżewska, a rolę Australijczyka Wiesław Gołas. W 1999 Zespół Mazowsze wystąpił w filmie Andrzeja Wajdy Pan Tadeusz w scenie Poloneza z 12 księgi. W skład zespołu wchodzą balet, chór i orkiestra symfoniczna. Melodie pochodzą z 39 regionów etnograficznych Polski oraz z całego świata. W dniu 6 listopada roku 2000 odbył się z okazji 50-lecia występów jubileuszowy występ „Mazowsza”. Dyrektorem zespołu wtedy był Włodzimierz Jakubas. Do 2012 roku dyrektorem zespołu był Jacek Kalinowski. Od 2012 do 2015 roku pelniacym obowiazki dyrektora był Włodzimierz Izban. „Mazowsze” to stuosobowa grupa artystów, 8 ton bagażu, 1500 kostiumów, 60 lat doświadczenia. „Mazowsze” to 2,3 mln przejechanych kilometrów i 17 mln widzów. To koncerty w 168. miejscach Polski, to 213 tournée zagraniczne i ponad 6,5 tys. koncertów. Obecnie pelniacym obowiazki dyrektora jest Jacek Boniecki (dyrygent).

Mazowsze” zachwyca młodością, wigorem, profesjonalizmem i kolorem. Kostiumy różnią się nie tylko pochodzeniem, ale też bogactwem zdobień i materiałami, z których są wykonane. Nawet ważący 14 kg kostium łowicki potrafi zawirować w tańcu niczym lekki tiul. Niepowtarzalność artystyczna zespołu to synteza jego własnych przymiotów oraz wartości nagromadzonych przez wieki w kulturze narodowej, u których podstaw leży sztuka ludowa w uszlachetnionej, wysublimowanej formie, nie pozbawiona przy tym prawdy, szczerości i prostoty pierwowzorów.
Do tych samych źródeł sięgali najwięksi polscy artyści, jak Fryderyk Chopin, Karol Szymanowski, Stanislaw Moniuszko podkreślając istotę narodowej tożsamości. Styl "mazowszański" to ciepło delikatnej stylizacji, uwypuklającej urodę autentyku, zarówno w odniesieniu do muzyki, jak i do choreografii czy kostiumu. Folklor prezentowany przez zespół na scenie staje się sztuką o największej wartości, sztuką o wielkim ładunku emocjonalnym. Pierwsze sukcesy zagraniczne uświadomiły potrzeby i oczekiwania publiczności. Słowo "Mazowsze" stało się hasłem wywoławczym, utożsamianym z nieznanym dla cudzoziemców krajem i kulturą, zaś dla Polonii stało się synonimem patriotyzmu i ojczyzny.

Z uwagi na ogromne bogactwo repertuarowe i działalność na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego „Mazowsze” uznano za Polski zespół narodowy co nie jest mile widziane w wyzutej z patriotyzmu Unii Europejskiej. Podstępnie Bruksela zasiała intrygę która skończyła się bankructwem. Zbudowana na multikulturalizmie UE, która nie toleruje słowianskiej odrebności narodowej, stara się zmieść Mazowsze do wspolnego śmietnika. UE przekonała władze regionalne do współpracy która skończyła się tragicznie jak wszystkie inne „inwestycje” oparte na nieuczciwych zamiarach.

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego  na terenie Pałacowo-Parkowego Zespołu Zabytkowego „Karolin” wybudował Europejskie Centrum Matecznik Mazowsze (ECMM), które miało kształcić animatorów kultury z całego świata. Obiekt pomieścił salę widowiskową na 580 osób, garderoby, pracownie krawieckie i muzeum. Wszysko na początku wygladało niewinnie. Oficjalne otwarcie sali widowiskowo-edukacyjnej Matecznika odbyło się 17 października 2009 r. Jednakże z powodu podstępnej biurokracji i niekompetencji czyli jak to ujęto zrywając umowę, cytuje - „obiekt nie spełnia wymogów opublikowania zamówienia na część robót budowlanych”. W biuletynie zamówień publicznych UE, samorząd województwa musiał zwrócić Brukseli 11 mln zł tzw. dotacji z UE. Tym samym zakończono ustawowe niszczenie Polskiej kultury na rozkaz globalistów.

Autor:
Joanna Gronostajska

Źródło materiału:
internet, różne

Kontakt: mediapolonii@gmail.com
copyright © 2019
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego