Filipinki - Polska Estrada - Historia Artystów Polskiej Estrady

Polska Estrada
Przejdź do treści

Menu główne:

Zespoły

Filipinki

Filipinki to żeński zespół wokalny powstały w listopadzie 1959 roku przy Technikum Handlowym w Szczecinie. Założony został przez Jana Janikowskiego nauczyciela ekonomii i muzyki. Nazwa zespołu pochodzi od tytułu pisma dla dziewcząt "Filipinka".
Początkowo był to nonet, potem oktet, a ostatecznie septet w składzie:
Zofia Bogdanowicz (od 1959 do czerwca 1967 roku), Niki Ikonomu (od 1961 do lipca 1970 roku), Elżbieta Klausz (od 1959 do czerwca 1967 roku), Krystyna Pawlaczyk (od 1959 do października 1974 roku), Iwona Racz (od 1959 do lutego 1972 roku), Anna Sadowa (od 1959 do lipca 1970 roku), Krystyna Sadowska (od 1959 do czerwca 1969 roku).
Skład zespołu zmieniał się często, szczególnie w pierwszym okresie istnienia (od 1959 do 1963 roku) oraz w drugim okresie, po 1967 roku. W zespole śpiewały także: Halina Sztejner (od 1959 do czerwca 1963 roku), Hanna „Gośka” Gościniak (od 1959 do 1961 roku), Maria Kolczyńska (od 1959 do 1962 roku), Barbara Kowalska (od czerwca 1969 do grudnia 1969 oraz od lipca 1970 do listopada 1971 roku), Maria Hardy (od stycznia 1970 do marca 1971 roku), Grażyna Sowińska (od marca 1971 do października 1974 roku), Grażyna Piątkowska (od listopada 1971 do października 1974 roku).

Debiut grupy miał miejsce w 1960 podczas koncertu na akademii szkolnej zorganizowanej z okazji XV-lecia istnienia szczecińskiego Technikum Handlowego. W 1961 zespół wziął udział w Wielkim Festiwalu Muzyki, Pieśni i Tańca we Wrocławiu, gdzie otrzymał wyróżnienie za interpretację piosenki Ave Maria no morro. W 1962 zespół wystąpił w radiowym konkursie Mikrofon dla wszystkich, dzięki któremu zyskał popularność i otrzymał propozycję nagrań dla Szczecińskiej Rozgłośni Polskiego Radia. Nagrania te niedługo później zostały zaprezentowane szerszej publiczności na antenie ogólnopolskiej. Od tej pory grupa przestała być zespołem amatorskim i rozpoczęła profesjonalną karierę.

Szczyt popularności Filipinek przypadł na lata 1963–1965. W roku 1963, w styczniu, wystąpiły w radiu w audycji Jana Świącia i Zalewskiego. Z kolei w kwietniu zadebiutowały w telewizji, a w maju swoją nazwę otrzymały oficjalnie - w redakcji czasopisma „Filipinka” w Warszawie. Latem tego samego roku -  koncertowały już za granicą m. in. w NRD i Szwecji, a jesienią nagrały swoją pierwszą płytę. W 1964 piosenka Batumi została uznana za najpopularniejszą piosenkę 1963 r. w plebiscycie PR. Następnie koncertowały za granicą w Anglii, Bułgarii, Francji, Kanadzie, USA, i ZSRRF. Z powodzeniem występowały na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, gdzie w 1965 na III festiwalu otrzymały nagrodę rzeczową.

W pierwszym okresie istnienia grupy do 1967 r.  większość piosenek dla zespołu napisali Jan Janikowski i Włodzimierz Patuszyński W 1967 r. zespół postanowił zmienić styl i repertuar, dostosowując się do rewolucji w muzyce młodzieżowej. Filipinki rozstały się z Janem Janikowskim i w latach 1967–1972 przeszły pod kierownictwo Mateusza Święcickiego  a następnie w latach 1972–1974 Janusza Kępskiego.  Wiosną 1968 roku wygrały Telewizyjną Giełdę Piosenki utworem Nie ma go (muz. Jan Barnaba, sł. Krystyna Żywulska), a wiosną następnego roku kolejną edycję konkursu piosenką Wiosna majem wróci (muz. Maciej Kossowski, sł. Helena Komorowska). W 1969 roku podczas występu na VII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w opolu otrzymały wyróżnienie za piosenkę Weselmy się. Ostatnim istotnym sukcesem zespołu była wygrana w plebiscycie Polskiego Radia w 1971 roku, kiedy słuchacze uznali ich piosenkę "Ja się w tobie nie zakocham" za najlepszą piosenkę kwietnia.

Od 1967 roku Filipinki występowały jako kwintet. W latach 70. XX wieku zespół przechodził liczne zmiany personalne i od 1970 roku zespół występował jako kwartet, a od 1972 roku jako tercet, przyjmując wtedy nieco zmienioną nazwę – Nowe Filipinki.  Filipinki w tym ostatnim okresie występowały głównie jako zespół estradowy, często towarzysząc jako chórek innym artystom, np. podczas XI i XII Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie. Współpracowały m. in. ze Stefanem Stuligroszem, oraz zespołem Trubadurzy. Zmieniła się również stylistyka brzmieniowa i artystyczna zespołu. Oficjalnie zespół zaprzestał działalności w roku 1974 wraz z odejściem z grupy ostatniej oryginalnej Filipinki Krystyny Pawlaczyk. Zespół stał się wzorem dla innych późniejszych żeńskich grup wokalnych.

Niemal od początku istnienia Filipinki miały swoich muzyków związanych na stałe z zespołem i akompaniujące mu podczas koncertów i nagrań. Były to grupy:
od końca 1963 do końca 1964 – zespół jazzu tradycyjnego Coma 5
od początku 1965 do lata 1967 – zespół jazzu tradycyjnego Warszawscy Stompersi
od jesieni 1967 do jesieni 1968 – zespół bigbitowy Dzikusy
od jesieni 1968 do września 1971 – zespół bigbitowy Bez Atu
Filipinki śpiewały i nagrywały także z towarzyszeniem wielu innych zespołów oraz orkiestr symfonicznych. Przez 15 lat istnienia Filipinki dały około 4 tys. koncertów – średnio w każdym roku występowały przez 300 dni. Podczas tras koncertowych po Europie, Ameryce i Azji pokonały ponad 700 tys. kilometrów.
Piosenkę „Batumi” wykorzystano w programie „Tańcząca z Gruzją” i w spektaklu telewizyjnym „Rewizor” z 2005 roku. W 2009 Filipinki otrzymały odznakę honorową Zasłużony dla Kultury Polskiej . W 2014 roku wręczona została Nagroda Specjalna TVP za całokształt twórczości artystycznej, oraz odsłonięcie gwiazdy Filipinek w opolskiej Alei Gwiazd Festiwalu Polskiej Piosenki.

Autor:
Alicja Witkowska

Źródło materiału:
internet, różne

Kontakt: mediapolonii@gmail.com
copyright © 2019
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego