Czerwone Gitary - Polska Estrada - Historia Artystów Polskiej Estrady

Polska Estrada
Przejdź do treści

Menu główne:

Zespoły
               
Czerwone Gitary

3 stycznia w 1965 r. w kawiarni „Cristal” w Gdańsku Wrzeszczu powstał zespół Czerwone Gitary. Nazwa wzięła się od koloru gitar, na których grali muzycy. Zespół został założony przez Bernarda Dornowskiego, Jerzego Kosselę, Krzysztofa Klenczona, Jerzego Skrzypczaka, Henryka Zomerskiego. W tym samym roku wystąpili w sopockim "Non-Stopie". Było to jedyne miejsce w Polsce, gdzie w okresie wakacji można było zobaczyć i posłuchać czołowych wykonawców rocka. W tym składzie nagrali swoją pierwszą mini płytę. Znajdowały się na niej 4 piosenki: "Bo ty się boisz myszy", "Taka jak Ty", "Licz do stu" i "Pluszowe niedźwiadki". Gościnnie występował z nimi – Seweryn Krajewski, ale jako młody wokalista i autor piosenek występował w zespole Pięciolinie.

W kwietniu w 1965 r. Czerwone Gitary nagrali po raz pierwszy dla Polskiego Radia, a jesienią ruszyli w swoją pierwszą trasę koncertową pod hasłem "Gramy i śpiewamy najgłośniej w Polsce". Pod koniec 1965 r. z powodu „kłopotów z wojskiem” Henryk Zomerski (ukrywany pod pseudonimem „Janusz Horski”) musiał odejść od zespołu, a jego miejsce zajął Seweryn Krajewski. Na pierwszych plakatach i zdjęciach zespołu nie ma sylwetek i nazwisk Seweryna Krajewskiego i Jurka Skrzypczyka, ponieważ ujawnienie faktu ich występów w tzw. Zespole "big-bitowym", było w owym czasie równoznaczne ze skreśleniem obu z listy uczniów szkoły muzycznej. Dla bezpieczeństwa obaj muzycy występowali pod pseudonimami: S. Krajewski jako Robert Marczak i J. Skrzypczyk jako Jerzy Geret. Występy na estradzie w lokalu nocnym były niedopuszczalne dla niepełnoletniego ucznia liceum muzycznego.

Krajewski będąc członkiem zespołu Czerwone Gitary zdobywał liczne nagrody, m.in. na festiwalach opolskich. W roku 1967 Polska Federacja Jazzowa przyznała mu nagrodę za debiut kompozytorski (pios. „Stracić kogoś”). W roku 1968 ponownie w Opolu otrzymał pierwszą nagrodę za piosenkę „Takie ładne oczy”. Seweryn Krajewski utożsamiany był zazwyczaj z „romantycznym” obliczem zespołu (np. w piosence „Anna Maria”), ale był również autorem dynamicznych, rock & roll-owych przebojów, takich jak; „Nie zadzieraj nosa” i „Tajemnica dziewczyny czyli śledztwo zakochanego”.

Swoje największe sukcesy zespół Czerwone Gitary osiągnął w pierwszych 5 latach istnienia. W 1966 r. grupa wydała swój debiutancki album To właśnie my, z piosenkami "Nie zadzieraj nosa" czy "Matura"który sprzedano w liczbie 160 tys. egzemplarzy. W marcu 1967 r. od grupy odszedł szef muzyczny - Jurek Kossela. Jego obowiązki przejął Krzysztof Klenczon, który był kompozytorem również jednych z największych przebojów grupy jak np: "Nikt na świecie nie wie". To wtedy rozpoczął się okres największej popularności zespołu. Kolejne płyty sprzedawane były w rekordowych nakładach i wszystkie otrzymały miano "Złotych płyt".

W maju 1967 r. zespół nagrał swoją drugą płytę długogrającą Czerwone Gitary 2 sprzedaną w rekordowej liczbie 240 tys. sztuk. W 1968 ukazał się kolejny album Czerwone Gitary 3 (sprzedaż wynosiła 220 tys. egzemplarzy), a Seweryn krajewski wraz z zespołem zdobyli pierwsze wyróżnienie w Opolu za utwór „Takie ładne oczy”. W styczniu 1969 r. grupa otrzymała trofeum „MIDEM” w Cannes we Francji w postaci marmurowej płyty, przyznawane za największą liczbę sprzedanych płyt w kraju. Takie samo trofeum otrzymał wtedy zespół „The Beatles”. Czasopismo „Billboard” przyznało grupie specjalną nagrodę dla najpopularniejszego zespołu. W czerwcu 1969 r. na VII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu otrzymali główną nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za kompozycję Krzysztofa Klenczona „Biały krzyż”. A  na Festiwalu Zespołów Młodzieżowych Sopockie Lato '69, otrzymali Złotą Kotwicę i tytuł najpopularniejszego zespołu roku 1969. Rok później z grupy odszedł ówczesny lider, Krzysztof Klenczon.  

Po odejściu Krzysztofa Klenczona w 1970 r. Seweryn Krajewski był autorem znakomitej większości piosenek Czerwonych Gitar. W ciągu kolejnych lat istnienia zespołu skomponował takie przeboje, jak: „Ciągle pada” sł. Krzysztof Dzikowski, „Płoną góry, płoną lasy” sł. Janusz Kondratowicz, „Mam dobry dzień” sł. Włodzimierz Patuszyński, „Słowo jedyne - ty” sł. Krzysztof Dzikowski, „Port piratów” sł. Agnieszka Osiecka, „Trzecia miłość - żagle”, „Niebo z moich stron” czy „Wschód słońca w stadninie koni” - sł. Krzysztof Dzikowski. Był też autorem prawdziwych megahitów: „Nie spoczniemy” sł. Agnieszka Osiecka i „Remedium” sł. Magda Czapińska w wykonaniu Maryli Rodowicz – uznana w plebiscycie Polskiego Radia za „przebój 40-lecia”.

W 1970 r. został nagrany longplay Na fujarce, uznawany przez niektórych krytyków muzycznych za najlepszy w historii zespołu. W 1971 r. ukazał się kolejny długogrający album Spokój serca – najbardziej zróżnicowany stylistycznie i został mianowany jako Złota Płyta. Na IX KFPP w Opolu piosenka „Płoną góry, płoną lasy” spotkała się z gorącym uznaniem publiczności. Czerwone Gitary wróciły na szczyty list przebojów, ale grupa koncertowała głównie z sukcesami po NRD i ZSRR. W 1974 r. zespół nagrał kolejny album Rytm Ziemi. W 1976 r. ukazała się płyta świąteczna, Dzień jeden w roku, a rok później Port piratów – ostatnia płyta z materiałem studyjnym z lat 70. Zespół występował również na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze.  

W latach 80. zespół zniknął z polskiej estrady na kilkanaście lat. W tym czasie grał w USA oraz w ZSRR i NRD. W 1991 r. nastąpił wielki i tryumfalny powrót zespołu na 25-lecie. Z okazji jubileuszu 25-lecia istnienia grupy, planowali koncertować na polskiej estradzie i zagrali w ciągu sześciu lat 500 koncertów! Wszędzie przyjmowali ich z wielkim entuzjazmem.

Seweryn Krajewski, podobnie jak Jerzy Kosela oraz Krzysztof klenczon był liderem zespołu oraz kompozytorem większości piosenek. Krajewski obok sukcesów odnoszonych z zespołem, z którym rozstał się definitywnie w 1997, prowadził działalność solową. Od połowy lat 70 – tych Seweryn komponował dla filmu i teatru. To głównie z komponowanych przez niego ścieżek dźwiękowych pochodziły kolejne wielkie przeboje jak: „Uciekaj moje serce” (muzyka do serialu telewizyjnego „Jan Serce”  słowa Agnieszka Osiecka), „Baw mnie” (piosenka z filmu fabularnego „Och, Karol” do słów Jacka Cygana, oraz „Czekasz na tę jedną chwilę” sł. Bogdan Olewicz (z głośnego obrazu Marka Piwowskiego „Uprowadzenie Agaty”).
Krajewski również jest kompozytorem muzyki filmowej; ballady do filmu „Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy”, muzyki do spektakli teatralnych: „Motyle są wolne”, „Wesołych świąt”, „Najświętsza świętość” oraz „Wojna i pokój”.

Gdy w 1997 r. Seweryn Krajewski opuścił zespół,  w ciągu półtora roku Cz-G przygotowali program estradowy i materiał na nową płytę do nagrania, której zaprosili starych przyjaciół, którzy tworzyli pierwsze dni historii Czerwonych Gitar – Jurka Kosselę i Henryka Zomerskiego. Latem mieli rozpocząć wielką trasę koncertową związaną z jej promocją. Niestety, na wniosek Seweryna Krajewskiego Sąd uznał, że bez jego zgody koledzy nie mogą używać nazwy "Czerwone Gitary". Doprowadziło to do częściowego zawieszenia pracy Zespołu. Po rozpatrzeniu sprawy, Sąd Rejonowy w Warszawie odrzucił wniosek S. Krajewskiego i prawomocnym wyrokiem orzekł, że prawa do nazwy pozostają przy istniejącym Zespole.

W 1999 r. zespół wydał nową płytę, pt. "Jeszcze gra muzyka", pierwszą od 24 lat, która uzyskała status Złotej Płyty. W czerwcu 1999 r. bez Benka Dornowskiego, który ze względów osobistych odszedł od zespołu - ruszyli jako gwiazda programu na  koncertową trasę "LATA Z RADIEM", a miejsce B. Dornowskiego zajął młody, znakomity gitarzysta basowy – Arek Malinowski. W tym samym roku zagrali 117 koncertów.

W listopadzie 1999 r. zespół wysłał list do Seweryna Krajewskiego: "W związku ze zbliżającym się 35 – leciem istnienia zespołu Czerwone Gitary zwracamy się do Ciebie z propozycją współuczestnictwa w tej wyjątkowo ważnej dla nas rocznicy. Chcielibyśmy, aby 2000 rok był rokiem zaprzestania wszelkich sporów i aby powrót do normalnych stosunków między nami doprowadził do przywrócenia pozycji zespołu z poprzedniego okresu. Jest to zgodne z naszą wolą i wolą wielu naszych sympatyków, którzy zwracają się do nas z prośbą o zakończenie konfliktu. Było by nam bardzo miło, gdybyś wziął udział zarówno w koncertach jak i wydarzeniach związanych z jubileuszem zespołu." Do dnia dzisiejszego koledzy z Zespołu nie otrzymali odpowiedzi. Kolejnym etapem działalności Czerwonych Gitar było promowanie młodych, utalentowanych muzyków.

6 sierpnia 2005 r. w Operze Leśnej w Sopocie odbył się koncert jubileuszowy z okazji 40-lecia istnienia Zespołu z udziałem niemal wszystkich muzyków i autorów tekstów, tworzących historię zespołu. Z tej okazji wydał nową płytę Czerwone Gitary OK, a piosenka z tej płyty „Senny szept” zdobyła 4 miejsce na Festiwalu Jedynki w Sopocie. W 2006 r. Czerwone Gitary otrzymały Marmurowy Krążek - nagrodę za największą ilość sprzedanych płyt w historii polskiej fonografii.

Wydana również została książka o Czerwonych Gitarach pt. „ Nie spoczniemy” autor: Marek Gaszyński. W październiku, podczas koncertu J. Skrzypczykowi został wręczony medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Był to też ostatni koncert H. Zomerskiego. Rok później zespół zaprezentował nowego singla "Wezmę cię ze sobą". W 2008 r. Czerwone Gitary nagrywały płytę dla niemieckiej wytwórni Sony BMG Deutschland. Album zatytułowany Herz verschenkt został wydany w 2009 roku. W 2010 roku pojawił się kolejny singiel Czerwonych Gitar "Lecz tylko na chwilę". W tym samym roku zespół odebrał złotą płytę za album Czerwone Gitary OK.

2011 r. w kwietniu po długiej chorobie umarł Henryk Zomerski. Pochowany został na opolskim cmentarzu. W listopadzie 2011 r. zagrali koncert w Sali Kongresowej, na którym została wręczona „ZŁOTA PŁYTA” za DVD z Koncertu Jubileuszowego w Operze Leśnej w Sopocie. Na początku roku 2012 wyruszyli w  trasę koncertową po USA i Kanadzie. 2013 r. w sierpniu na Białorusi wystąpili jako gwiazda na Festiwalu Chórów w Mińsku. W 2013 roku w Warszawie oraz w 2014 roku w Zabrzu odbyły się pierwsze w historii koncerty Czerwone Gitary Symfonicznie. W grudniu 2014 r. w Polskim Radio Rzeszów zespół zagrał koncert Czerwone Gitary Akustycznie - Elektrycznie "Śpiewaj razem z nami".

Obchody 50-lecia istnienia zespołu przypadające na rok 2015 zespół zainaugurował kilkutygodniową trasą po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. 14 marca w Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku odbył się Złoty Koncert Jubileuszowy. Tego samego dnia odbyła się premiera nowej płyty zespołu zatytułowanej Jeszcze raz, na której znalazło się 15 nowych piosenek, w tym jeden archiwalny utwór Klenczona. Album kolejno promowały single: "Trochę przed wieczorem", "Coś przepadło", "Czerwona gitara", "Jeszcze raz, pierwszy raz".
Aktualnie zespół gra nadal w składzie:
Jerzy Kosela git., voc. – jeden z założycieli koncepcji artystycznej Zespołu.
Jerzy Skrzypczyk dr, kyb, voc. – zagrał wszystkie koncerty z Czerwonymi Gitarami.
Mieczysław Wądołowski git. akust., voc. – w zespole 18 lat.
Arkadiusz Wiśniewski git., bas., voc., aranżer – muzyk promowany przez zespół – w zespole 13 lat.
Dariusz Olszewski gitara, voc., – muzyk promowany przez zespół. Pierwszy koncert w CZG 15 lat temu.
Marcin Niewęgłowski - gitara, voc., – muzyk promowany przez zespół. Pierwszy koncert z CZG – 03.12.14. W Zabrzu.

Autor:
Alicja Witkowska

Żródło materiału:
internet, różne
Kontakt: mediapolonii@gmail.com
copyright © 2019
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego