2 plus 1 - Polska Estrada - Historia Artystów Polskiej Estrady

Polska Estrada
Przejdź do treści

Menu główne:

Zespoły
    
2 plus 1

Polski zespół wykonujący muzykę pop i folk a w późniejszym okresie swojej działalności także disco, rock i synth pop założony w 1971 roku w Warszawie. Grupa ma na swoim koncie dziesięć albumów studyjnych (w tym trzy złote płyty), prestiżowe nagrody oraz liczne koncerty, zarówno w kraju, jak i za granicą. Czas największej popularności zespołu w Polsce przypada na lata 70. XX wieku, a na przełomie lat 70. i 80. grupa osiągnęła również znaczący sukces w Europie Zachodniej. Kres działalności zespołu przyniosła śmierć Janusza Kruka w 1992 roku, choć w latach 1998-1999 miała miejsce krótka reaktywacja grupy.

2 plus 1 pozostaje jedną z najpopularniejszych polskich grup muzycznych. Znajduje się wśród wykonawców, którzy wywarli największy wpływ na historię krajowej muzyki popularnej. Zespół wprowadził do kanonu polskiej muzyki rozrywkowej pamiętane do dziś przeboje, takie jak „Chodź, pomaluj mój świat”, „Hej, dogonię lato”, „Wstawaj, szkoda dnia”, „Windą do nieba” czy „Iść w stronę słońca”. Do najbardziej znanych międzynarodowych utworów 2 plus 1 zalicza się „Easy Come, Easy Go” i „Singapore”.

Zespół został założony w Warszawie w styczniu 1971 roku przez gitarzystę Janusza Krukaoraz flecistkę Elżbietę Dmoch, którzy w późnych latach 60. należeli do krótko istniejącej grupy "Warszawskie kuranty. Był to wtedy jeden z najpopularniejszych warszawskich zespołów „mocnego uderzenia”. Wkrótce dołączył do nich nowy gitarzysta, Andrzej Rybiński. Zespół rozpoczął współpracę z polską kompozytorką Katarzyną Gärtner i stał się pierwszym estradowym wykonawcą jej piosenek. Zrodził się pomysł, aby piosenki z tego popularnego musicalu wykonywać  w prostej harmonii, przy nieskomplikowanym akompaniamencie, wspólnie przygotowali kilka piosenek z „Na szkle malowane” i zadebiutowali jako zespół. Debiutanckie występy grupy miały miejsce w hotelu Bristol w Warszawie. Trio nazywało się wówczas Smak Miodu, lecz nazwa została później zmieniona na Dwa Plus Jeden (2 plus 1) – jej pomysłodawcą był Maciej Pietrzyk.

Latem 1971 roku grupa wystąpiła na krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu gdzie dostała nagrodę za piosenkę „Nie zmogła go kula”. Było to pierwsze wystąpienie 2 plus 1 przed dużą publicznością oraz pierwsza szansa zaprezentowania się masowemu odbiorcy. Krótko po występie w Opolu Andrzej Rybiński opuścił zespół, zakładając własną formację Andrzej i Eliza, a zastąpił go Andrzej Krzysztofik, który przedtem grał na gitarze basowej w zespołach klubu „Stodoła”.  W tym składzie zespół wziął udział na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, gdzie zdobył nagrodę za piosenkę „Już nie będę taki głupi”, czyli przebojową „Rozalę”.

Te pierwsze sukcesy sprawiły, że Dwa Plus Jeden bardzo szybko zdobywał popularność, coraz częściej koncertował, występował w telewizji i dokonywał nagrań radiowych, które szybko stawały się przebojami. Tego samego roku muzycy nagrali swój pierwszy minialbum, zatytułowany 2+1, na którym znalazły się cztery nagrania utrzymane w stylu ludowym. Zespół rozpoczął występy także za granicą, m.in. w Berlinie Zachodnim i Związku Radzieckim. W marcu 1972 r. nagrał kilka piosenek dla Radia Berlińskiego w NRD, a latem wystąpił w Belgii podczas transmitowanego przez wiele zachodnich radiofonii koncertu polskich wykonawców. Na festiwalu w Kołobrzegu, w lipcu 1972 r. grupa odniosła wielki sukces. Piosenka „Czerwone słoneczko” została uhonorowana najwyższą nagrodą festiwalową „Złotym Pierścieniem”. Wykonali również utwór „Uśmiech dla żołnierza”.

Latem 1972 r. wystąpili na Festiwalu w Sopocie, wyróżnili się prostotą, bezpośredniością i wdziękiem. Wystąpili poza konkursem, zdobywając sobie uznanie publiczności, krytyków i zagranicznych impresariów, a w listopadzie 1972 nagrywali 5 piosenek dla włoskiej wytwórni RCA Italiana. W grudniu nakładem Polskich Nagrań został wydany debiutancki longplay o tytule Nowy wspaniały świat. Oprócz dwóch wcześniej znanych hitów zawierał on także piosenki „Wstawaj, szkoda dnia” , „Hej, dogonię lato”, „ Chodź, pomaluj mój świat” które również zdobyły dużą popularność.

To co prezentowała grupa Dwa Plus Jeden było świeże, oryginalne i szczere w wyrazie. Śpiewali młodzieżowo, jednocześnie oddając cały koloryt myśli, tęsknoty i radości młodych ludzi, a także pragnienie szczęścia i beztroskiej zabawy. W piosenkach były wbudowane delikatne dźwięki gitar akustycznych, fletu i skrzypiec.
Album sprzedał się w wysokim nakładzie i został certyfikowany jako złoty. W wielu konkursach zespół 2 plus 1 został obwołany grupą roku. Słuchacze „Studia Rytm” wybrali Dwa Plus Jeden najpopularniejszym zespołem 1972 r. również w ankietach pisma „Synkopa” i tygodnika „Zarzewie” grupa zajęła pierwsze miejsce.

W marcu 1973 r. Janusz i Elżbieta wzięli ślub. Miesiąc później grupa została zaproszona do niemieckiego programu telewizyjnego Disco. Chociaż popowo-folkowy styl zespołu różnił się bardzo od muzyki popularnej wówczas w Europie Zachodniej, to jednak piosenka „Zjechaliśmy kapelą” została przyjęta ciepło przez tamtejszą publiczność. W czerwcu 2 plus 1 po raz trzeci zaśpiewali na festiwalu w Opolu, a ich piosenka „Codzienność” otrzymała nagrodę dziennikarzy. W tym samym roku zespół nagrał piosenki „Gwiazda dnia” i „Baobab” do filmu W pustyni i w puszczy. Na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej wykonali dwie piosenki: „Trąbi trąbka trąbi” oraz „Kołysanka matki”.

Wiosną 1974 r. 2 plus 1 pierwszy raz odwiedzili Stany Zjednoczone i Kanade, gdzie piosenka „Kiedy rzeką płynie kra” została wybrana na sygnał telewizji Polonii kanadyjskiej, od której zespół otrzymał nagrodę publiczności i zaproszenie na koncerty w listopadzie .Występowali także w Szkocji, Francji, Szwajcarii i Niemczech Zachodnich. Dzięki piosence „Kołysanka matki” zespół zajął trzecie miejsce na festiwalu w Sopocie 74 r. (podczas tego festiwalu otrzymał złotą płytę za debiutancki album) a Elżbieta Dmoch otrzymała tytuł „Miss Obiektywu”. Radiosłuchacze wybrali zespół na ulubieńców festiwali. Grupa wystąpiła także w filmie telewizyjnym „Wstawaj, szkoda dnia”, który wyreżyserował Jerzy Woźniak.

Elżbieta Dmoch zdobyła w plebiscycie „Non stopu” tytuł wokalistki 1974 r. Grupa wzięła udział w programie telewizyjnym Piosenki z autografem obok innych popularnych polskich artystów, takich jak Anna Jantar czy Danuta Rinn, wykonując hit „Na luzie” a brytyjski magazyn muzyczny Music Week obwołał 2 plus 1 gwiazdą roku. Zespół z powodzeniem kontynuował występy, między innymi w NRD, Czechosłowacji, ZSRR i naturalnie w Polsce. Ich drugi, długo oczekiwany album został wydany w 1974 r. Koncepcyjna płytaWyspa dzieci” okazała się kolejnym wielkim sukcesem i zawierała znane już przeboje „Gwiazda dnia”, „Kołysanka matki”, „Na luzie”, a także popularną piosenkę tytułową. Nowe aranżacje, zawierające elementy muzyki symfonicznej, pokazały muzyczny rozwój 2 plus 1. Album sprzedał się bardzo dobrze i zebrał pozytywne recenzje. Do sukcesów przyczyniał się również doświadczony manager zespołu Jan Szewczyk, który dbał o stronę organizacyjną przez cały okres jego działalności.

W 1976 r. zespół wylansował wielki przebój „Odpłyniesz wielkim autem”, stał się hitem i został wydany także na singlu w Niemczech. Zespół postanowił napisać suitę  w całości poświęconą tragicznie zmarłemu przed laty aktorowi Zbigniewowi Cybulskiemu. Teksty do suity „Aktor” napisał Marek Dutkiewicz, muzykę skomponował Janusz Kruk. Spektakl muzyczny miał premierę w Opolu w 1976 r. i błyskawicznie zdobył pochwalne recenzje. Nowe piosenki charakteryzowały się dojrzalszym i bardziej wyrafinowanym brzmieniem niż poprzednie dokonania 2 plus 1. Warto dodać, że w czasie opolskiego festiwalu w 1976 r. Elżbieta Dmoch została ponownie wybrana na „Miss Obiektywu”. Również w 1976 roku Andrzej Krzysztofik opuścił zespół, a jego miejsce zajął Cezary Szlązak, który już wcześniej pracował z 2 plus 1, choć nie był jeszcze oficjalnym członkiem grupy. W tym składzie zespół osiągnął największe sukcesy.

Na początku 1977 roku w 10. rocznicę śmierci Cybulskiego, zespół zaczął nagrywać swój trzeci album, Aktor, oparty na znanym już wcześniej spektaklu. Największym hitem z płyty został utwór „Muzyka w serca wstąpi nam”. Muzycy udali się w trasę z nowym repertuarem, nie tylko w Polsce, ale także w NRD i Czechosłowacji, gdzie album został wydany pod nazwą Herec. Program III Polskiego Radia lansował utwór „U kowala”, który wygrał konkurs na piosenkę tego programu. W połowie 1977 r. 2 plus 1 nagrali dwie piosenki w Niemczech – „Ring Me Up” oraz „Free Me” i wydali je na singlu. Na początku roku 78. zespół nagrywał swój następny album „Teatr na drodze”, będący stylistycznym powrotem do poprzedniego, łatwiej przyswajalnego stylu. Okazał się on sukcesem i jest jedną z najwyżej ocenianych płyt 2 plus 1. Na albumie znalazł się największy hit 2 plus 1, „Windą do nieba”, a także „Ding-Dong”, „Romanse za grosz” i utwór „Ballada łomżyńska”, zaśpiewany przez duet Elżbieta Dmoch i Czesław Niemen.

Latem zespół wziął udział w Międzynarodowym Festiwalu Młodzieży i Studentów  na Kubie, gdzie wykonał „La Habana mi amor” (hiszpańską wersję „California mon amour”) i nagrał program telewizyjny. Na festiwalu w Sopocie grupa zdobyła I miejsce w konkursie wytwórni fonograficznych za wykonanie piosenek „Windą do nieba” i „Ding dong”.  W tym samym roku inna singlowa piosenka stała się hitem, „Taksówka nr 5”, skomponowana po wypadku samochodowym, jakiego doznał zespół cztery lata wcześniej. W marcu 1979 r. 2 plus 1 ponownie odwiedził Kubę, gdzie ich dwutygodniowe tournée spotkało się z sukcesem. Zespół nagrał tam także singel z piosenkami „Margarita” i „La Habana mi amor” (była to pierwsza płyta nagrana przez polskich wykonawców w tym kraju).

W Polsce ukazał się piąty album, Irlandzki tancerz. Był on inspirowany irlandzką muzyką ludową i zawierał polskie przekłady trzynastu starych irlandzkich ballad. Odbiór wydawnictwa był bardzo pozytywny. Na płycie znalazły się  piosenki m.in. „Idę na Zachód Zielony”, „Bezdzietność”, „Peggy Brown”, „Ona jest panią moją” i „Bally na Lee”. Nakręcono promocyjny film muzyczny pod tym samym tytułem, a jego premiera telewizyjna odbyła się w maju 1979 r. Na przełomie lat 70. i 80. grupa nagrała kilka piosenek dla radia, które nigdy nie zostały wydane na żadnym nośniku, m.in. „Droga donikąd” czy „Cafe Magnolia”.

Latem 1979 r. grupa nagrała swój trzeci singel przeznaczony na niemiecki rynek, zawierający dwie piosenki: „Easy Come, Easy Go” oraz „Calico Girl”. Nagranie „Easy Come, Easy Go” osiągnęło duży sukces komercyjny, zwłaszcza w Niemczech Zachodnich. Zespół wykonywał tę piosenkę w bardzo popularnych wówczas niemieckich programach. Zachodni producenci zaoferowali 2 plus 1 nagranie pełnej anglojęzycznej płyty i tak na początku 1980 r. został wydany album Easy Come, Easy Go. Płyta, nagrana z niemieckimi producentami i amerykańskimi muzykami, zawierała wyłącznie anglojęzyczny materiał, który stylistycznie nawiązywał do twórczości takich grup jak ABBA, Boney M. czy Goombay Dance Band. Brzmieniowo album oparty został na głosie Elżbiety. W studio wyszukano nową barwę jej głosu, która zachwyciła zachodnich producentów. Pochodziło z niej sporo przebojów, w tym „My Gypsy Lady”, „More”, a także „Singapore”, który dotarł do miejsca 7. w Japonii. Album okazał się dużym sukcesem i został certyfikowany jako złoty.

Na festiwalu w Sopocie w 1980 r. grupa wystąpiła jako główna gwiazda wieczoru z recitalem złożonym głównie z piosenek z płyty „Easy Come, Easy Go”. Występ został nagrodzony gorącym aplauzem publiczności. W kwietniu 1981 r. Polska telewizja wyemitowała program muzyczny Moje marzenia z polskimi, jak i zagranicznymi piosenkami zespołu. Tego samego roku grupa nagrała kolejną polską piosenkę – „Iść w stronę słońca”. Stała się ona jednym z największych przebojów zespołu. Ukazał się także drugi międzynarodowy album, Warsaw Nights. Promowany był m.in. przez piosenkę „Blue Lights of Pasadena”,  „Hula Lula Nights”, „Mama Chita”, „Lady Runaway” i „Man Of Mystery” i osiągnął porównywalny sukces do albumu Easy Come, Easy Go. Grupa występowała w Villlach w Austrii i spędziła kilka miesięcy koncertując w USA. Rosnąca popularność 2 plus 1 w Europie Zachodniej została niespodziewanie przerwana na skutek wybuchu stanu wojennego w Polsce w grudniu 1981 r. Podróżowanie za granicę stało się utrudnione i muzycy skupili się ponownie na rynku krajowym. Swój ostatni anglojęzyczny utwór, „Rocky Doctor”, nagrali dwa lata później.

2 plus 1 nawiązali współpracę z Andrzejem Mogielnickim i w 1982 r. ukazał się nowy singel z piosenkami „Kalkuta nocą” i „Obłędu chcę”. Te dwa nagrania, utrzymane w stylu nowofalowym, zapowiadały kolejny zwrot w muzycznej karierze grupy. W 1983 r. 2 plus 1 wystąpił na festiwalu opolskim, gdzie zaprezentował awangardowe show zawierające piosenki z nadchodzącej płyty. Występ ten bardzo spodobał się krytykom, od których zespół zebrał wiele pozytywnych recenzji, a także publiczności, wzbudzając entuzjazm szczególnie wśród młodych ludzi. Wkrótce na rynku pojawił się ósmy album, „Bez limitu. Wszystkie teksty napisał Andrzej Mogielnicki, a brzmieniowo płyta zawierała dużo muzyki elektronicznej i nowofalowej. Janusz Kruk zaskoczył słuchaczy oryginalnymi aranżacjami, a Elżbieta Dmoch nowym stylem śpiewania.  Prezentował on zupełnie nowy styl, sposób śpiewania, a także image muzyków. Premierowe nagrania bardzo różniły się od poprzednich dokonań zespołu, będąc połączeniem rocka i synth popu. Wiele piosenek z płyty stało się przebojami, w tym „Nic nie boli”, „Requiem dla samej siebie”, Superszczur”, „Gdy grali dla nas Rolling Stones” i „XXI wiek (Dla wszystkich nas)”.

Album „Bez limitu” stał się ogromnym sukcesem komercyjnym, osiągając status złotej płyty, a także zebrał pozytywne opinie krytyków – uznany jest za jeden z najlepszych w dorobku zespołu. 2 plus 1 był jednym z nielicznych wykonawców popularnych w latach 70., którym udało się z sukcesem kontynuować karierę także w następnej dekadzie, kiedy to rynek muzyczny w Polsce był zdominowany przez muzykę rockową.

W lutym 1984 r. 2 plus 1 wystąpił w Sali Kongresowej w Warszawie. Podczas transmitowanego przez telewizję koncertu, zespół otrzymał złote płyty za dwa poprzednie albumy: Easy Come, Easy Go i Bez limitu. Kolejny singel grupy, „Wielki mały człowiek” ukazał się w tym samym roku, będąc zapowiedzią następnej płyty. Piosenka stała się jednym z największych hitów 2 plus 1 i radziła sobie bardzo dobrze na listach przebojów. Nagrywając materiał na nową płytę, zespół rozpoczął współpracę z Maciejem Zembatym i Johnem Porterem, którzy napisali kilka tekstów na nowy album zatytułowany „Video”.

Video”, dziewiąty studyjny album 2 plus 1, ukazał się w 1985 r. nakładem wytwórni Savitor. Muzycznie płyta była kontynuacją elektronicznego brzmienia znanego z płyty „Bez limitu”, choć nowością było wykorzystanie instrumentów dętych. Zawierała dziesięć nagrań opartych na synth popie i nurcie New romantic. Na singlach wydane zostały utwory „Chińskie latawce”, gdzie anglojęzyczne partie tekstu śpiewał John Porter, „Koszmar” oraz piosenka tytułowa. Nagrano także specjalny program telewizyjny, który promował album. W 1985 r. Cezary Szlązak wydał swój pierwszy i zarazem jedyny singel solowy, z piosenkami „Bezpłatny kurs” oraz „Inne życie, inny świat”. Nagrania te nie osiągnęły jednak większego sukcesu.

Po wydaniu płyty „Video” nastąpił spadek aktywności muzycznej 2 plus 1. Grupa występowała coraz mniej i rzadko pokazywała się w telewizji. W 1986 r. wydano jedynie koncertową kompilację Greatest Hits – Live. Znalazły się tam największe hity oraz fragment koncertu z Sali Kongresowej z 1984 r. Ukazał się również singel nagrany specjalnie z okazji Mundialu '86, zawierający dwie piosenki: „Orły do boju” i „Trochę nadziei na wygraną”. W 1987 r. Janusz Kruk zaczął komponować muzykę do przedstawień teatralnych. Skomponował m.in. tło muzyczne do spektaklu Szaleństwa pana Hilarego, opartego na utworze Juliana Tuwima. Zespół nagrał jedną nową piosenkę, „Ocalić coś”, która później trafiła na kompilację różnych artystów pt. Całuj gorąco.

W drugiej połowie lat 80. miał miejsce rozpad związku Janusza i Elżbiety, kiedy to muzyk opuścił wokalistkę dla innej kobiety. Para ostatecznie rozwiodła się w 1989 r., jednak pozostała w przyjacielskich stosunkach. Pomimo problemów osobistych, zespół nie przerwał działalności i szukał pomysłów do realizacji kolejnej płyty. W roku 1988 2 plus 1 rozpoczął współpracę z Jackiem Cyganem, który napisał większość tekstów na nadchodzący album. Zespół pojawił się w programie Premie i premiery, gdzie zaprezentował wybrane piosenki z nowego wydawnictwa. W roku 1989 wydany został dziesiąty i – jak się później okazało – ostatni album, zatytułowany Antidotum. Zawierał dziesięć nagrań utrzymanych w stylu pop-rock. Płyta nie dorównała pod względem sprzedaży wcześniejszym albumom, lecz kilka nagrań z niej zdobyło względną popularność, m.in. „Ocalę Cię”, „Chłodnym okiem” czy „Niech w Tobie gra coś pięknie”.

Grupa wyruszyła w trasę koncertową po USA w 1990 r. Podczas jednego z występów Janusz Kruk zasłabł na scenie, co skłoniło zespół do ograniczenia działalności koncertowej. W roku 1990 zespół pojawił się w programie Nocny Klub Jedynki, gdzie wykonał dwie piosenki: „Ameryka Cię zje” i „Margarita”, a w międzyczasie Janusz kontynuował pisanie muzyki do sztuk teatralnych. W 1991 r. została wydana przez firmę Sonic druga kompilacja 2 plus 1, zatytułowana 18 Greatest Hits. Był to pierwszy album grupy wydany od razu na nośniku CD, a także jedna z pierwszych płyt kompaktowych w Polsce zawierających muzykę polskiego wykonawcy.

Rok 1992 przyniósł definitywne zawieszenie działalności 2 plus 1, kiedy 18 czerwca Janusz Kruk niespodziewanie zmarł na zawał serca. Po tym wydarzeniu Elżbieta, która mocno przeżył śmierć Janusza, wycofała się z życia publicznego i artystycznego. Wyprowadziła się z Warszawy na wieś.  Wytwórnia Sonic wydała dwie kolejne kompilacje w połowie lat 90. Pierwszą z nich była rozbudowana reedycja 18 Greatest Hits, natomiast rok później ukazała się składanka Greatest Hits Vol. 2, zawierająca wiele niewydanych wcześniej piosenek. Jedna z nich, „W środku dnia”, emitowana była przez stacje radiowe.

Jesienią 1998 r. Cezary Szlązak i Elżbieta Dmoch zdecydowali się na reaktywację 2 plus 1. Ich pierwszy występ miał miejsce w jednej z warszawskich szkół, gdzie zostali ciepło przyjęci. Zespół powrócił w nieco innym składzie – do Elżbiety i Cezarego dołączyło dwóch nowych muzyków. We wrześniu grupa pojawiła się na koncercie Piknik Dwójki – Pożegnanie lata w Gnieźnie. Występ ten został gorąco przyjęty. Elżbieta Dmoch pojawiła się w programie Dozwolone od lat 40 Marii Szabłowskiej i Krzysztofa szewczyka, gdzie udzieliła wywiadu. Powrót zespołu okazał się dużym sukcesem. Występy na żywo gromadziły wielu fanów, planowano też nagranie nowego materiału. Na początku 1999 r. Elżbieta i Cezary razem z Markiem Dudkiewiczem i Witoldem Pogranicznym wzięli udział w programie Szansa na sukces Elżbiety Skrętkowskiej. Miał to być jednak ostatni występ telewizyjny reaktywowanego 2 plus 1: Elżbieta Dmoch wkrótce odwołała wszystkie plany i zespół ponownie się rozwiązał.

W 2002 r. w Łomży grupa nastolatków z tamtejszego domu kultury zaprezentowała sztukę-hołd dla 2 plus 1 pt. „Iść w stronę słońca”, w której wykorzystane zostały utwory zespołu. Elżbieta Dmoch pojawiła się na przedstawieniu jako gość i wykonała razem z aktorami jedną piosenkę. Był to jej ostatni publiczny występ. W styczniu jeden z brukowych programów telewizyjnych szukając taniej sensacji wyemitował audycje poświęconą Elżbiecie Dmoch. Program ten rozniósł plotki o aktualnych, rzekomo fatalnych warunkach życia piosenkarki. Odcinek poruszył sensacje w brukowych mediach i poruszył wielu fanów zespołu. Po medialnej nagonce jesienią tego samego roku ukazał się maxisingel 2 plus 1 w wykonaniu pospolitych kabotynów naśladujących Elżbietę Dmoch. Jednak nikomu nie udało się nawet w części zbliżyć do poziomu oryginalnej artystki.

W kwietniu 2008 r. Elżbieta Dmoch i Janusz Kruk stali się bohaterami jednego z odcinków programu „Taka miłość się nie zdarza” emitowanego w jednej z telewizji nadającej programy na terenie polski. W sierpniu tego samego roku Elżbieta Dmoch pojawiła się na pierwszym zlocie wielbicieli zespołu. Odpowiadała na pytania fanów i zaśpiewała z nimi kilka piosenek. W grudniu 2010 r. ukazał się box set muzyczny zatytułowany 2 plus 1.

Zespół Dwa Plus Jeden przeszedł do historii polskiej estrady jako jeden z najlepszych i najciekawszych zespołów muzyki rozrywkowej. Poszukując ciągle nowych tematów do swojej twórczości, eksperymentując i czerpiąc z różnych gatunków muzycznych, potrafił wypracować swój własny, charakterystyczny styl. Wizytówką zespołu były znakomite kompozycje Janusza Kruka, niewyczerpanego w swoich pomysłach muzycznych i niepowtarzalny głos Elżbiety Dmoch, oraz jej wdzięk i wyjątkowa uroda. Do wielkich sukcesów przyczyniła się również współpraca z najlepszymi autorami tekstów i znakomitymi muzykami towarzyszącymi w nagraniach.

Autor:
Agnieszka Debska

Żródło materiału:
internet, różne
Kontakt: mediapolonii@gmail.com
copyright © 2019
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego